Honnør til livet, æra til døden

Honnør til livet, æra til døden.

The day of Jazz Funeral
…»my mind is at ease,
my soul is at rest.
Remembering all,
how truly I was blessed» …

Da gamla teateret fyller seg langsomt opp. Mennesker i alle aldre, alle fargar og bekledninger går andektig, og småpratande inn i lokalet. Fleire mennesker kjem, og fleire stolar blir satt inn. Det er tydelig ein populær mann me skal æra i dag. Framme ved scenen står 7 menn med instrument, henholdsvis trompet, trombone, saksofon, gitar og bass. Etter nokre ord til Gud, blir ein vakker, trist ballade spela, passande til ein begravelse og prosesjon. Avdøde hadde sjølv ønska seg denne.
Deretter var det lite som minna om ei minnegudsjeneste frå heimlandet Noreg.
Publikum klappar. Presten pratar direkte til oss alle og forteller varme, morsomme historiar om mannen me var der for å æra. Me klappar meir, og me blir gitt ei livshistorie om ein mann som hadde stor respekt i lokalsamfunnet. Venner og familie har talar, og gjennom tårer og latter gir dei oss alle bodskapet om å fortsetta og leva livet.
Honnør til livet, æra til døden.
Enka og dansaren som leiar dansen i prosesjonen.
…»continue traditions, no matter how small»…
Ein av borna til avdøde.
…»go on with your life, don’t worry about falls»…

Bandet fordoblar seg framme ved scenen, da kjem både sussafon og trommer, og musikken blir lystigare. Samtidig sit eg i tankar om kor godt inntrykk eg har fått av ein mann, i begravelsen hans.
Eg ler i lag med vennene hans og familien, eg høyrer historiar og eg tar del i livet han har hatt. Og da var akkurat da han ville. Me er velkomne inn i verda han har levd i.
I prosesjonen vil dei gjerne prata om den døde, dela minner og kosa seg med historiar.
På denne måten vil minnet om den kjære leva vidare.

Eg skal innrømma at å gå i begravelse er tøft. Uansett kven da er eg skal visa den siste respekt.
Å sjå sorga til dei du bryr deg om, er vondt.
Å sjå sorg i det heile, påvirkar følsomme meg.
Sannheten er at i begravelse kjem alle dei tap eg har opplevd tidligare, som eit snøras tilbake.
Voldsomt og iskaldt. Så da å observere respekt og minner bli vist mest ved latter og sang, gjorde inntrykk. Eg kan jo ikkje få sagt nok at smil og latter slepp laus gode ting i deg. Endorfiner som kjem fri, er kroppen sine eigne lykkepiller!
Den vakre minnetida vart avslutta med ”When i look in your eyes” av den dyktige New Orleans Jazz vokalisten Betty Shirley.

Betty Shirley. Eg fekk oppleva denne flotte Jazz stemma på konsert kvelden etter.
…»I miss you all dearly «…

Deretter bar det avgårde med dans, klapp og bevegelsar i gatene med bilen og kista først, deretter bandet og The First Line med den nærmaste familien. The Second Line er oftast den dansande gruppa, og fleire mennesker kan slutta seg til i prosesjonen om dei føler for da.

Da er klart at smilet og dansen smittar blant folkemengden! Dei alle fleste dansa og vrikka litt på seg. Til og med eg gjorde the Second Line Dance etter glad-tonane.
Viss du blir med i Second Line i dagens Jazz Funeral, er du med å feirer livet den avdøde levde, og viser respekt på den måten. Frå gamalt av er da ei blanding av militære korpstrommer, og afrikanske, spirituelle dansar for å tilfredstilla åndene i etterlivet.

Dansaren med orkesteret som leiar The second line.
…»so keep up your chin»…
Venner, familie og den som vil, kan hylla Livet til den døde.
…»Until the day comes
when we’re together again»…

Da kan virka surrealistisk å dansa i gatene når din aller kjæraste skal leggast til siste kvile.
Uansett dei historiske grunnane dei hadde til å dansa og smila i sorg, er da ein styrkande prosess som eg meiner er sunn for oss. Om du opplever sorg, motgong eller depresjon, vil glede og fysisk bevegelse hjelpa deg på vei vidare i kvardagen.
Me vil alle oppleva ein eller fleire av tilfellene i løpet av livet. Kanskje må da mykje meir arbeid og hjelp for å komma seg gjennom fasen. Men ein ting er sikkert; om du klarar å gleda deg og bevega deg litt kvar dag, vil kvardagen likevel bli lettare etterkvart.
Kropp og sjel er skapt slik.
-Om du klarar å le og dansa til tross for motgong,
-om du kan nyta ditt eige liv til æra for Livet,
Ja, då har du funne nøkkelen til lykke.

«My mind is at ease, my soul is at rest.
Remembering all, how truly I was blessed.
Continue traditions, no matter how small.
Go on with your life, don’t worry about falls.
I miss you all dearly, so keep up your chin.
Until the day comes when we’re together again.»

Grip dagen

Mor mi skreiv til meg i dag at New Orleans reisa mi snart byrja på si tredje veke. Og min gjennomtenkte tanke var; NAAAAI! Har tida verkeleg gått SÅ fort!

Venter på paradane ein av dei første dagane i Mardi Gras 2017.

New Orleans er ein by å nyta. Ta inn i fulle drag. Her er kunst, historie, arkitektur, dans, musikk, bryllup, begravelse, rike og fattige om ein annan. For ikkje å snakka om den knusande varmen eine dagen og tornado neste. Og menneskene som bur her, ja dei er glad i byen sin- det er heilt tydelig! Identiteten New Orleans ligg langt inn i genene, og kommersielt bruker byen det for det det er verd.
Slik blir bryllup feira i French Quarter. Gravferd kan markerast på samme vis.

Så her føler du i kvar nerve at du er i New Orleans. Som turist, blir eg tatt inn i New Orleans varmen.
No høyre det til historia her at eg heller ikkje er her som turist. Eg har tråla den uendeleg lange bar-gata Bourbon-street, der musikken strøymer mot meg, i lag med fulle, glade mennesker. Mange turistar si favoritt gata. Eg sit heller i sidegatene i lag med dei lokale og høyrer på livshistoriar, og byen si interessante historie. Der er òg musikk, dans og mange spennande mennesker.
God mat har eg opplevd utan unntak. Tilogmed for ein gluten/lactose freak som eg.

Her er mange bilder å ta, mange minner å få.
Det eg tenker på når eg går rundt å ser på det New Orleans har fått til gjennom mange hundre år som ein smeltedigel av mennesker, er at dei er flinke å ta vare på alle typar mennesker som kjem innom. Som sagt, eg føler meg ikkje som turist. Ikkje anna enn at dei tar meir vare på meg kanskje. Ukjente mennesker fortel meg om gater eg ikkje skal gå( som norsk vil eg jo GÅ overalt…), dei fortel om neste event eg må få med meg, neste artist som speler på den baren, det museet.
Slike benkar finn eg når eg går der eg ikkje skal gå…

Og ikkje minst neste Mardi Gras- parade!
Denne festivalen, som for meg er ein evigvarande 17. Mai fest uten sidestykke. Og då går eg ikkje eingong på alle Ball- eventene som høyre til…
Gatene blir sperra for trafikk, og folk finn seg plassar og set ut grillane sine fleire timar før sjølve paradane. I alle fall her Up-town i Garden District, ca 20 min tassetur frå French Quarter og Bourbon-Street. Paradane går nedover mot byen, kastar perlesmykker og anna reklame-stæsj til folkemengden. Poenget er at mengden med mennesker skal ropa, vinka og laga leven. Ei herlig, levande stemning!
I mellomtida dansar folk i gatene, barane spelar musikk, ungar kastar ball og leikar. Gledegledeglede.
Kvar Krew, som bruker private pengar, har fleire floats, band og dansegrupper.

Er ikkje rart at denne byen tiltrekker seg mennesker, det vere seg turistar, folk som vil jobba, studere eller berre vere. New Orleans er energi og glede.
«I’m your private dancer, a dancer for money. I’ll do what you want me to do»
«-man tager vad man haver. » er eit gammal, norsk ordtak som passe godt. Og så COLORSCOLORSCOLORS

No kan det sjå ut som om eg reklamerer heftig for New Orleans.
Eg reklamerer veldig for menneska i New Orleans!
Måten å nyta livet på. ha opne armar for nytt og gamalt, alle former og fargar.
Den frie gleden dei vidareføre med dans, kunst og kultur.
Dei lever til siste pust tar dei.
Grip dagen som er gitt dei, og gleder seg over det som er å gleda seg over.

Når paraden er slutt for kvelden, og det er tid for å rydde opp til neste dag, er det tid til meir lek.

Gode Nye Dagar i framtida

Eg set meg mål for kvar dag. Ikkje berre eit nyttårsløfte.
Eg set meg eitt mål der eg prøver å vera ærleg mot mine behov, og eitt der eg vil vera ein god person. To enkle mål eg syns er gode å ha.
Når eg er ærlig med meg sjølv, så likar eg meg best når eg har fått gjort noko fysisk kvar dag.
Ein tur i skogen, på fjellet eller ein fysisk arbeidsdag i atelier. Da er ulikt kva som passar inn, da må ikkje bli stress.
I tillegg må eg få utfolda meg kunstnerisk og så treng eg litt åleina-tid. Eg er heller ikkje glad i å vera i lag med mennesker som berre snakkar negativt om andre = energi-tjuvar.
Ellers er eg ganske lett å halda ved like, og målet med å vera ein god person klarar eg å halda så lenge eg er bevisst.
Da enkle er ofte da beste.

«Ver ærlig mot dine egne behov og ver ein god person» -sitat 2017

Denne hausten og vinteren har vore særdeles tøff. Cluster hovud-verken har vore ekstra ekkel mot meg i månadsvis, i tillegg mista me vår kjære Lapphund, Mia, -så altfor tidlig.
Da, og tidligare motgong, har tært på meg både fysisk og mentalt. Og eg måtte for alvor arbeida hardt for å komma tilbake til ein normal kvardag.
Mia var alltid til god støtte og var min beste turvenn. Eg saknar ho kvar dag.

Som så mange gonger før, ser eg kor viktig da er å komma meg ut i fysisk aktivitet for å komma meg vekk frå negative tankar.
Kroppen er tempelet der hjernen holder til, blir da sagt. Og den må pleiast. I tillegg produserer kroppen endorfiner når du bruker den, på samme måte som når du ler.
Du blir glad av å bruka kroppen, enkel vitenskap!
Og da er så viktig at du gjer noko DU likar å gjera!
Og om du ikkje finn så mykje å le av i periodar i livet, så hold kroppen i gong.
Den er ditt tempel, ta vare på den som best du kan.
Endorfinane, kroppen sine egne lykkepiller, behandler deg fint tilbake og gjer at du blir i bedre humør etterkvart, og ser lysare på livet.
Tida hjelper til. Og latteren kjem.

Ønsker deg Gode Nye Dagar i framtida!
Måtte da bli kjekt med alle utfordringar og opplevingar som kjem!

Ode to father figure

Eg er ei av dei heldige som er oppdratt i kjærlighet og omsorg. Denne søndagen feira me farsdag i Noreg, og eg sat fornøyd på kvelden etter ei koselig familiefeiring.
Eg tenker på kor takknemlig eg er for mi oppvekst med ein flott far, og andre farsfigurar som har stilt opp for meg i livet mitt.

Mykje heimekos på farsdag.
Mykje heimekos på farsdag.

Då eg var lita, måtte eg av ulike grunnar vera i lengre tider hos besteforeldra mine i Odda. Der var da òg mykje godhet, og eg minnast mange av dagane der med Besten i hans atelièr. Han malte rosemaling, men hadde likevel alltid tid til vesle meg. Eg hadde ein god farsfigur i han mens pappa var heima på Stord. Da er ein så utrulig god følelse når nokon har tid til meg!
Eg ser kor viktig da er å ha gode farsfigurar i livet. Me treng alle gode menn å sjå opp til. Gode menn i alle aldre. Gode storebrødre som har ekstra tid til søsken, onkler og bestefedre som tar seg tid, eller kompisar som er gode forbilder.
Da er jammen ikkje er enkelt å vera mann i dagens samfunn. Mange menn er oppdratt av ein generasjon menn som er frå ei tid då likestillinga var verre stilt enn no. Dei har færre forbilder å sjå etter. Og me blir ofte slik våre foreldre er, sånn er da no ein eingong. Så menn i dagens samfunn har nok ei ekstra utfordring, og må sjå seg om kva type mann dei vil vera.
Da er mange diskusjonar om likestilling, manndom og feminisme. Å vera feminist betyr ikkje at du er venstreorientert eller kler deg på ein spesiell måte. Du kan vera ekta mann ved å vera den sensitive, stå for likeverd og ta størstedelen av permisjonen heima med borna.
Ver mann og feminist!
Eg syns eit godt forbilde godtar at me er ulike og har ulike kvalifikasjonar, men prioriterer like rettigheter for menn og kvinner.

Takk til dåke alle; min pappa, min besten, min onkel, mine barns far, min son. Fordi me treng gode forbilder.
Om du som les dette ikkje er ein pappa, ver eit godt fars-forbilde.
La born og ungdom sjå sine potensial og ikkje sine begrensingar.

Dance me to the children
who are asking to be born
Dance me through the curtains
that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now
though every thread is torn
Dance me to the end of love

-Leonard Cohen

"Wasn't hard to love you, didn't have to try" -Leonard Cohen
«Wasn’t hard to love you,
didn’t have to try»
-Leonard Cohen

www.bittabjornsdotter.com

Eg er eit ja menneske

img_1143

Det er tøft å seia nei og likavel vera eit ja-menneske.
For min del handlar da mykje om at eg har veldig lyst å stilla opp for folk, vera sosial, gleda dei du er glad i og gjera ein innsats. Eg veit så godt at å få hjelp av andre når da trengs er så verdifullt!
I arbeidssamanheng ofrar eg tid og krefter fordi eg vil investera i mi eiga utvikling, og for venner og familie handlar da om samhold og omtanke. I tillegg er da gøy å vera eit positivt ja-menneske! Skal ikkje legga skjul på da.
I sannhetens peikande finger er me i Noregs raudt, kvitt og blått fødd og oppvokst i ei dugnadstrillebår, og da kan virkelig bli for mykje til tider! Eg har alltid syns da er vanskelig å seia nei i dugnadsspørsmål. Mykje fordi eg har lyst å stilla opp og hjelpa til, men eg veit at eg ikkje kan strekka til over alt. Og eg er bevisst på kor mykje, og akk kor lite, energi eg har å gi til andre og likavel ha energi til øvers til meg sjølv.

Da er viktig å bruka så mykje energi ein har, og ikkje bruke seg opp. Eg har lyst å gi av mitt smilande besta, og då må eg ha nok mi-tid kvar dag.
Helst framfor eit staffeli… 11709489_770653356387405_3802376862805092417_n
Eit av dei frivillige gjeremåla eg har gjort siste tida som virkelig har gjort inntrykk på meg, er då eg hadde to dagar med kunst-undervisning på Litlabø EM Mottak for mindreårige einslege søkjarar. Me malte og teikna, prata og lo. For ein gjeng med flotte ungdommar med mange ulike skjebnar.
Ideelt sett skulle eg hatt plass til å ta dei med i eit eige atelièr der me kunne jobba med kunstprosjekt, så viss nokon veit om eit større rom eg kan bruka til atèlier, ta gjerne kontakt på adm@bittabjornsdotter.com

Eg las gode, enkle tips om korleis ein kunne læra seg kunsten å seia nei og likavel vera ja-menneske. Det handlar ganske enkelt om å ta kontroll over eiga tid. Sjå på klokka og vurdèra kvardagen  realistisk. Planlegga dagen med gode marginar, slik at du har tid til deg sjølv. Leva i nuet.
https://ceciliets.no/wp/kunsten-a-si-nei-og-likevel-vaere-et-ja-menneske/

Eg har blitt flinkare med dette dei siste åra takka vera ei venninne som gjorde meg oppmerksom på at eg brukte av andre si tid når eg kom for seint til avtalar.
Så enkelt kan da òg seiast. Kven vil vel vera så frekk å bruka av andre si tid?
Og bonus er at eg slepp å ha dårlig samvittighet for at eg ikkje strekk til.
Å gi beskjed om at ;  -dette rekk eg ikkje over, er faktisk heilt Å kei!

For eitt år sidan i september-tider hadde eg kunstutstilling i Kulturhuset. Ein suksess på så mange nivå! Den handla om stå på sjølv om livet er tøft, og at stormen du kanskje står i eller har vore i, -vil gå over. Du må holda ut! Storms never last.
Da er nok mange som har stått midt i stormen. Følt at ein ikkje strekker til, eller har møtt veggen. Dei som ser lykkelige ut, kan ofta ha problem nett som du. Alle har si historie, si ballast, mindre eller større. Da er ein del av livet. Berre husk at om du står midt i stormen, så vil den gå over.
Dei som ser tilfreds ut, har ofte funne ein måte å takla kvardagen på til tross for konfliktar i fortid eller notid. Den som klarar å fokusere på ting i kvardagen som er positivt, den som gjere fysiske aktivitetar og ikkje gjer opp, klarar ofte å komme seg eit stykke opp i motbakken.
Målet kvar dag bør vera å finna noko som får deg til å smila.
Eit lengre mål bør vera at kvardagen din skal innehalde såpassa mange pusterom med   mi-tid at du er i balanse. At det er plass til deg! Då trur eg òg at stormen går raskare over.

img_1047

Er ikkje utan grunn at UTE PÅ TUR, ALDRI SUR er ein quote som har slått an.

Fysisk aktivitet er viktig! Latter endå meir! Og sidan me produserer endorfinar  når me har fysisk aktivitet og endorfiner er kroppens lykkehormon, så kom deg ut i skog og fjell!

Når me ler, lagar kroppen endorfiner òg, -så er du lei, finn noko å skrattle av! Og med…